Maar hoe kom je tot rust? Hoe koel je af? Je kunt toch niet gewoon altijd maar blijven doorgaan, toch?

Het belangrijkste eerst: toch wel. Dat kan. Theoretisch tenminste. Voel eens goed bij jezelf waar de gedachte vandaan komt dat je je tempo tussendoor zou moeten verlagen.

Is dat je eigen, oprecht gevoelde wens? Of is het iets wat de norm om je heen je oplegt? Ms omdat je anders “te veel” bent… Heb je ondanks je overstromende daadkracht nog energie? Of put je jezelf met je levenslust daadwerkelijk uit?

Als je het echt nodig hebt om even op de rem te stappen, is een van mijn 3 favoriete mini-strategieën misschien iets voor je:

1. Zuchten.
   Ja, echt. Heel diep en hoorbaar zuchten. Dat haalt je uit je hoofd en in je lijf. Het aardt je en zorgt voor minipauzes.

2. Actief benoemen wat ik op dit moment doe. Bv: Ik loop nu de trap af. Mijn hand op de leuning. Ook dat haalt me uit de maalstroom.

3. Na elke actie een mini-pauze nemen. Bijvoorbeeld koffie drinken. Naar het toilet gaan. Even stretchen of een rondje naar buiten. In die pauze komt eigenlijk altijd vanzelf op wat ik hierna wil doen.

Vooral door het laatste blijf ik in flow. En de flow zorgt ervoor dat ik eigenlijk nauwelijks hoef af te koelen. Wat dan opkomt is namelijk steevast iets wat past bij mijn energie van dat moment. (En ja, dat kan ook een break zijn (c: )

Welke probeer jij uit?
En welke kun jij zelf nog aanraden? Deel je tip in de comments!

En dat het nog werkt ook (c: Zoals gebruikelijk in de hoop dat het ook jou leven lichter gaat maken, hier 10+1 van mijn ingesleten zelfreguleringsvragen:

1. Hoe gaat het met me?
   In plaats van: wat ga ik nu als eerste doen?

   Bij meetings in organisaties begin ik steevast met een korte check-in. In eerste instantie om iedereen even te laten landen. Maar ik heb na zo’n check-in ook wel eens een hele meeting verplaatst, omdat die niet bleek te passen bij wat deelnemers op dat moment nodig hadden.

   Hetzelfde doe ik inmiddels standaard ook met mezelf: Ik doe haast nooit iets alleen omdat ik dat voor een bepaald moment heb gepland, maar sta eerst altijd stil bij hoe ik me op dat moment voel en welke actie er dan in me opkomt.

2. Waartoe doe ik dit?
   In plaats van: waarom?

   
   Negatief denken is voor velen van ons de standaard benadering. Zowel op het werk als privé. De o zo gebruikelijke vraag naar het Waarom onderstreept dat. Let er maar eens op. Als je vraagt Waarom? Krijg je in 9 van de 10 gevallen uitleg over een probleem. Je richt je blik dus op hetgene waar je van weg wilt. Ik kijk liefst zo veel mogelijk waar ik heen wil. Dus vraag ik Waartoe. Dat is positief en helpt een richting te bepalen. En ik voel me direct stukken prettiger

3. Wat is de globale richting?
   In plaats van: wat is de stip op de horizon?

   
   Veel organisaties hebben het over een stip op de horizon. Ik nodig hen altijd uit om in plaats daarvan een globale richting te kiezen. Een stip is veel te smal en afwijken voelt snel als falen. Dat doe ik privé ook. Ik focus bv liever op creatief bezig zijn en het achterliggend gevoel van voldoening dan een heel specifiek project afkrijgen.

4. Wat, van waar ik heen wil, is er nu al?
   In plaats van: wat mis ik nog?

   Ook hier gaat het weer om een positieve lading en ook erom dat ik merk hoe meer ik me richt op wat er al is, hoe meer ik ervan krijg (cliché, ik weet het, maar het werkt dus wel voor me)

5. Wat heeft nu prioriteit?
   In plaats van: hoe moet ik dit in ’s hemelsnaam allemaal bolwerken?

   
   Organisaties waar ik mee werk hebben steevast meer werk dan ze aankunnen. Het enige wat dan helpt, is keuzes maken. Weten wat je nu oppakt en wat nu niet (ms nooit niet). En daarvoor moet je prioriteren.
   Hetzelfde herken ik ook bij mezelf. Ik heb altijd twaalftig ideeën van wat ik zou kunnen doen. Dan helpt het dus om te bepalen waar ik mijn tijd nu in wil stoppen. Waarbij ik dan trouwens niet alleen kijk naar wat nu het meest nodig is of het meest waardevol is, maar vooral ook naar waar ik het meeste zin in heb.

6. Wat weet ik al, en waar voel ik spanning?
   In plaats van: AAAAAH dit gaat niet lukken!!!

   Ergens mee starten, kan knap angstaanjagend zijn, zowel voor organisaties en teams als voor individuen en dus ook voor mij. Dan is er direct een “kop in het zand”-risico waardoor ik niks doe (of terug schiet naar de perfect-bedenk- en perfect-plannings-modus.

   Wat me dan helpt, is ontrafelen wat ik wel al kan en weet (daar zit rust) en waar de spanning zit: in het nog niet weten, niet kunnen, niet durven? Van daaruit kan ik dan bepalen wie me kan helpen of wat de eerste stap is (zie onder).

7. Wie kan me hierbij helpen?
   In plaats van: wat moet ik doen?

   Vooral leidinggevenden (maar ook andere professionals) waar ik mee te maken heb, lijken vaak doordrongen van het idee dat ze alles zelf moeten kunnen en dus ook doen. En heeeel stiekem heb ik dat zelf ook een beetje. Dat te beseffen helpt me om te merken als ik weer in die “alles zelf willen oplossen”-valkuil stap. De volgende stap is dan me af te vragen, wie me hier het beste bij kan helpen? Soms omdat diegene iets praktisch beter kan dan ik, soms gewoon even als sparringpartner. Het effect is niet alleen dat ik me direct beter voel, maar ook dat ik dingen veel sneller gedaan krijg.

8. Is het goed genoeg voor nu en veilig genoeg om te proberen?
   (Kort: kan het kwaad?)
   In plaats van: hoe bedenk ik vooraf de perfecte manier?

   Veel organisaties waarmee ik werk hebben de neiging om aan de voorkant alles perfect uit te willen denken. En dan iedereen een plasje erover heen laten doen en dat dan nog drie rondjes rond de tekentafel voordat ze beseffen dat ze eigenlijk iets heel anders willen en nog geen stap verder zijn. Dat werkt dus niet. Je kunt beter globaal weten waar je heen wilt (zie boven) zo snel mogelijk aan de slag gaan en daar dan van leren (zie onder).

   Aangezien ik ook soms van die perfectionismeneigingen heb, gebruik ik dus voor mezelf dezelfde vraag die ik continu in organisaties stel: Is het goed genoeg voor nu? En dan: go!

9. Wat is de eerstvolgende stap?
   In plaats van: hoe ziet de hele weg eruit?

   Naast perfectionisme schuilt achter deze vraag vooral de behoefte aan controle. Als ik de hele weg kan uitstippelen, alles tot in de details plannen en alle onvoorzienheden in kaart kan brengen, dan komt het goed. Niet dus.

   Ten eerste loopt het altijd anders en ten tweede dan gepland.

   Dat geldt in organisaties en absoluut ook in mijn privéleven. Met een schuin oog op de globale richting kijk ik dus zoveel mogelijk alleen naar de volgende stap. En als ik die heb gezet weer naar de volgende enz. Zo creëer ik gestage, rustige vooruitgang zonder continu te stressen over wat misschien eventueel mogelijk ooit nog met gebeuren.

10. Wanneer en hoe leer ik hiervan?
    In plaats van: hoe garandeer ik dat het goed gaat?

    Je merkt het al: de rode draad van perfectionisme en controle blijft erin zitten. En hoe fijn zou het niet zijn als we idd alles zo goed konden plannen en uitvoeren dat het perfect zou uitkomen. Jammer maar helaas. Wat dan dus helpt, is continu leren en bijsturen. In organisaties doe ik dat door met hen een kadans van planning, uitvoering en leren neer te zetten.

    Voor mezelf ga ik eens in de paar weken (liefst op nieuwe maan) zitten om te reflecteren over wat de afgelopen tijd goed ging en wat ik de volgende maan(d) anders wil doen - om ook daar weer van te kunnen leren. Die aanpak geeft rust, omdat ik hij de perfectionismedruk verlaagt en het leven lichter leer nemen. Als een speels experiment waarin ik me steeds verder mag ontwikkelen.

+1 Hoe maak ik mezelf overbodig?
Als organisatiecoach wil ik organisaties, teams, leidingevenden en professionals empoweren om zich zelf te kunnen blijven ontwikkelen, wat er ook moge komen. Dat betekent dus dat ik altijd mensen in de organisatie aanleer hoe ze zelf met bovenstaande vragen aan de slag kunnen. Ik streef ernaar dat deze manier van opereren overgaat in de DNA van de organisatie en dat ik dus als begeleider goed en grondig overbodig word.

In mijn eigen leven betekent dit dat ik steeds beter leer deze manier van denken en leven te automatiseren. Ik zit inmiddels zo’n beetje altijd in een positieve denkmodus, merk negatieve gedachtenspiralen heel snel op en kan er dus ook meteen weer uitstappen. Mijn innerlijke zelforganisatiecoach mag dus steeds verder achteroverleunen en word steeds overbodiger.

Ben benieuwd welke vraag bij jou het meest resoneert.
Of ms ontbreekt ook nog een vraag? Sharing is caring (c: Laat het me graag in de comments weten!

Vandaar ook dat ik nooit zo houd van 1 benadering, 1 zichtwijze, 1 “zo doe je dat dus” en ben ik op zoek gegaan naar verschillende manieren hoe ik wat dichter bij een gevoel van roeping kan komen. Kan ik lekker afwisselen in mijn verkenningstocht (c:

Ik kom op grofweg zeven wegen waarmee mensen hun roeping kunnen ontdekken. Het zijn trouwens wel wegen die door elkaar heen lopen, maar toch: hier een poging tot ordening.

Hoop dat je er wat aan hebt en ik lees ook graag hoe jij bij je roeping bent gekomen of welke andere wegen je nog kent.

1. De weg van het doen (experimenteren)

Sommige mensen vinden hun richting niet door na te denken, maar door te beginnen.

Je probeert iets. Het werkt deels. Of helemaal niet. Je leert bij. En pas achteraf zie je: hier ging mijn energie aan.

Herken je dit bij jezelf?

• Je krijgt pas helderheid nadat je iets hebt gedaan

• Te veel nadenken maakt je juist stroperig

• Richting ontstaat voor jou door ervaring, niet door plannen

Dan werkt experimenteren beter dan wachten op zekerheid.

2. De weg van verlangen

Hier wijst je roeping zich aan via wat steeds terugkomt.

Dat kan een fascinatie zijn, een onderwerp waar je maar op blijft kauwen. Of zelfs jaloezie: dat steekje wanneer iemand anders iets doet wat jou diep raakt.

Herken je dit?

• Je blijft terugkeren naar dezelfde thema’s

• Je voelt een soort stille honger

• Je denkt vaak: “Als ik eerlijk ben, wil ik dit eigenlijk…”

Let op! Voel goed bij jezelf of het om oerdiep zuiver verlangen gaat of om een soort egoverlangen dat stiekem op angst is gebaseerd. Alleen het eerste is een echte richtingaanwijzer.

3. De weg van pijn en wrijving

Voor veel mensen ligt hun roeping op de plek waar het ooit schuurde.

Wat jij doorleefd hebt, geeft je een natuurlijke gevoeligheid en scherpte. Niet omdat je het “hebt overwonnen”, maar omdat je het kent van binnenuit.

Herken je dit?

• Bepaalde thema’s laten je niet los

• Je voelt vanzelf compassie of betrokkenheid

• Je ervaring blijkt betekenisvol voor anderen

Wat je gevormd heeft, vormt vaak ook je bijdrage.

4. De weg van talent en gemak

Dit is de weg van wat voor jou vanzelfsprekend voelt - en daarom vaak wordt onderschat.

Dingen die jou weinig moeite kosten, kunnen voor anderen juist bijzonder waardevol zijn.

Herken je dit?

• Anderen noemen iets een talent dat jij “gewoon logisch” vindt

• Je krijgt herhaaldelijk vergelijkbare feedback

• Je doet iets moeiteloos en effectief

Waar gemak en impact samenkomen, zit vaak richting.

Tip: Omdat je eigen talent zo vanzelfsprekend voor je is, zie je het vaak niet of vind je het niet speciaal. Vraag mensen die je goed kennen erna. En geloof hen (c;

5. De weg van dienstbaarheid

Soms komt roeping niet van binnenuit, maar naar je toe.

Je wordt gevraagd. Mensen komen bij je uit. Je neemt vanzelf verantwoordelijkheid, zonder dat je dat van tevoren zo had bedacht.

Herken je dit?

• Mensen kloppen steeds bij jou aan voor hetzelfde

• Je voelt je geroepen om te reageren

• Je rol ontstaat relationeel, niet solistisch

Hier is roeping minder een keuze, en meer een antwoord.

6. De weg van stilte en afpellen

Voor sommige mensen verschijnt roeping pas wanneer ze stoppen met zoeken.

Door rollen los te laten. Verwachtingen te schrappen. Identiteiten af te pellen.

Herken je dit?

• Je raakt moe van jezelf “moeten worden”

• Je verlangt naar eenvoud en waarheid

• Je vraagt je af: “Wat blijft er over als ik niks hoef?”

Tip Wees mild. Iets hoeven / nuttig zijn is heel diep ingebakken in ons denken. Het kan dus knap lastig zijn om bij de kern te komen. Maar als het ook maar een klein beetje lukt, is dat al heel prettig.

7. De weg van cycli en timing

Niet iedereen heeft één roeping. Sommigen hebben fasen. (Dat heb ik dus, denk ik (c:)

Wat in deze levensfase klopt, kan later verschuiven. Niet omdat je faalt, maar omdat je beweegt.

Herken je dit?

• Je voelt duidelijke eindes en nieuwe beginnen

• Oude vormen passen niet meer

• Je energie volgt ritme, geen rechte lijn

Roeping kan meebewegen met wie je wordt.

Welke weg(en) gelden voor jou?

Bijna niemand past in één categorie.
Stel jezelf deze vragen:

• Wanneer ontstaat bij mij helderheid: vóór of ná actie?

• Wat keert steeds terug, ook als ik het negeer?

• Waar heb ik doorheen geleefd dat betekenis kreeg?

• Wat voelt licht, maar blijkt waardevol?

• Waarin word ik steeds gevraagd?

• Wat verschijnt als ik stop met streven?

• Zit ik in een begin, midden of einde van een cyclus?

De combinatie van je antwoorden wijst vaak meer dan één weg aan.

Ik ben benieuwd waar jij op uitkomt (in de tussentijd ga ik doomscrollen op substack en hopen dat mijn roeping mij gewoon vind (c:)

Yeap, ik geef het toe. Dat is zeker ook een heeeel klein beetje materialistisch. maar als ik heel eerlijk kijk, zat er in mij vooral een hardnekkig idee vast: dat er een juiste innerlijke houding moest zijn waarmee het leven zich eindelijk zou voegen naar mijn wensen (spoiler: dat blijkt ook zo te zijn, maar dan net wat anders dan ik dacht).

Dus probeerde ik van alles.
Dankbaar zijn. Vertrouwen voelen. In het nu blijven. Visualiseren.
En steeds weer merkte ik: zodra ik het goed probeerde te doen, werd het krampachtig.

Tot ik iets begon te zien.

Dit werkt niet. In ieder geval niet voor mij.

Wat voor mij wel werkt (tot nu toe iig…), laat ik je hieronder zien:

Stap 1 – Alles is er al

Ik begin niet bij verlangen, maar bij dit besef:
dit moment is precies zoals het nu voor mij bedoeld is.
Dat is altijd mijn vertrekpunt. En inmiddels meen ik het oprecht en kijk ik dus vanuit open nieuwsgierigheid naar het moment en vraag me af waarom dit zo perfect is (ook al is het klote).

Mocht je nu al afhaken: beschouw het als denk-experiment. Mij helpt het om ook met teleurstellende situaties relaxt om te gaan. Bv ben ik op de 10e jarig en krijg ik sinds jaren van mijn man een 5e staatslot. Het feit dat ik niks win, beschouw ik dan als bevestiging, dat ik op dit moment gewoon helemaal geen miljoen nodig heb. Hoe fijn is dat! Dankjewel, lieve universum. Ja, ik besef, dat is een luxe probleem, maar het gaat om het achterliggend idee. Situaties als cadeau of kans te zien zorgt direct voor een fijn en vrij mindset, dat me helpt om er zonder kramp mee om te gaan, mijn ego gerust te stellen en de connectie met mijn diepe, vreugdige, eeuwige ik te herstellen.

Stap 2 – Waar het werkelijk om gaat

Als ik eerlijk kijk naar wat ik “wil” (zie boven), gaat het zelden echt om de concrete vorm. Ultiem gaat het altijd om geluk, vervulling, liefde, vrijheid, rust.
Altijd weer dezelfde kernkwaliteiten, in wisselende verpakkingen.

Dat besef helpt me om verlangens minder letterlijk te nemen. Ik hoef niet noodzakelijk die ene opdracht of dat ene contact. Als ik heel diep kijk, voel ik zelfs dat die kwaliteiten er diep vanbinnen altijd al zijn en ik er helemaal niks voor nodig heb… maar daar gaat het nu even niet om (c;

Stap 3 – De vorm loslaten

Daarna kijk ik naar wat ik concreet zou willen:
veilig inkomen (sinds ik jaren geleden ZZP-er werd, heb ik dat altijd maar voor een paar maandjes), een geslaagd project, een zelfgeschreven boek, rust, erkenning, richting in de zin van een concreet beroepsidee (ik roep al sinds mijn puberteit dat ik niet weet wat ik wil worden als ik groot ben). Noem maar op.

En dan volgt een belangrijke stap: ik erken dat dit door mij bedachte vormen zijn – voorlopige vertalingen van die kernkwaliteiten, waar het eigenlijk om draait.. Soms (gelukkig niet altijd) gedreven door angstige gedachten van mijn ego dat meent anders tekort te komen. Maar heel soms ook zielsdiepe verlangens die ik inmiddels oprecht als richtinggevend beschouw.

Let wel: ik neem die wensen serieus, maar niet absoluut. Ik laat dus expliciet toe dat er iets heel anders kan ontstaan dat veel beter klopt dan wat ik zelf kan bedenken. Want: laten we wel wezen: weet ik veel wat op termijn echt goed voor me is.

Stap 4 – Wat zou ik kunnen doen?

Dan stel ik mezelf een praktische vraag: wat zou ik hier zelf aan kunnen bijdragen (en wat laat ik over aan het universum)? Liefst concreet als een eerste kleine stap. Iets wat vandaag kan. (beetje “Getting Things Done”-achtig). Soms haal ik mijn innerlijke agile coach naar boven een verzamel een hele reeks ideeën die ik kan realiseren om er te komen en ga ik prioriteren wat handig is om in een eerste sprint mee te starten..

Maar het belangrijkste is dan altijd de volgende vraag:

• voelt dit licht en vanzelf?

• of voel ik weerstand, druk, moeten? (als je al wat meer van mijn posts hebt gelezen, weet je dat ik niet geloof in leven vanuit discipline)

Als het alleen kan door afdwingen, doe ik het niet. Niet omdat ik lui ben, maar omdat ik weet: dat soort actie komt niet uit afstemming, maar uit angst. En die leidt feilloos de verkeerde kant op (al lees je overal op internet vaak het tegenovergestelde).

Stap 5 – Tijdsurfen

En dan laat ik het los en ga ik tijdsurfen (Ken je niet? Lees het boek: Ik heb de tijd van Paul Loomans. Absolute aanrader!). Kortgezegd houdt dit in dat ik vanuit innerlijke stilte in het moment kies wat ik ga doen.

Ik surf op:

• eerder verzamelde actie-ideeën die in het moment spontaan bij mij opkomen (dat gebeurt alleen als ik er geen weerstand tegen voel (zie stap 4)

• impulsen van buitenaf, toevallige ontmoetingen en onverwachte wendingen, zolang die eveneens vrij en goed voelen.

Zonder onderscheid te maken tussen “mijn plan” en “het leven dat zich aandient”.

De truc is dus:
ik beweeg niet krampachtig ergens heen.
Ik probeer niets te forceren.
Ik leg mezelf geen blokkades op door alvast te weten hoe het moet lopen of door vanuit angst te leven.

Ik bewandel - zonder laf te zijn - de weg van de minste weerstand.

En toen viel het kwartje

Op een gegeven moment merkte ik: dit gaat eigenlijk helemaal niet over krijgen wat ik wil. Wat ik doe, is iets anders.

Ik probeer niet langer te manipuleren wat er komt, maar zorg zoveel mogelijk (dit gaat nog niet altijd even goed) dat ik niet in de weg zit.

Dus als ik eerlijk ben, zou de vraag aan het begin niet moeten zijn:

Hoe krijg ik wat ik wil?

Maar deze:

Hoe stop ik met belemmeren wat klopt?

En gek genoeg…
juist door deze houding is mijn leven begonnen zich vanzelf te bewegen in de richting die ik diep van binnen ook wil: naar vrijheid, innerlijke gelukzaligheid, vervulling en fantastische contacten met allerlei mensen om me heen. Maar had je me 5 jaar geleden gevraagd te beschrijven wat ik concreet wil realiseren, had ik een nogal ander beeld geschetst dan hoe ik nu leef (daar heb ik zelfs massa’s aan dagboekbewijs voor (c:)

Geen idee dus waar het leven me dit jaar verder heen voert, maar ik ben wel reuze benieuwd en vol vertrouwen dat het gaaf gat worden.

In de tussentijd geniet ik gewoon weer van dit perfecte moment.

Mijn innerlijke goeroe:
Hmmm. Zeg eens: wat ben je nu aan het doen dat voelt als “veilig en heerlijk”… maar waar meteen een stem achteraan komt die zegt dat het niet genoeg, niet nuttig of niet veilig is?

Ik:
Nou ja, eigenlijk niks dus. Ik heb allemaal ideetjes van wat ik zou kúnnen doen. Maar niks daarvan hoeft nu. Is dus weer zo’n moment waar ik gewoon wat dommig uit het raam zit te staren.

Mijn innerlijke goeroe:
Ah. Daar is-ie weer. De heilige leegte met uitzicht.

Je zit niet “niks te doen”. Je zit op de plek waar jouw oude besturingssysteem geen taken meer heeft. En precies dáár gaat je hoofd fluisteren. Zo van:
oei, dit is verdacht.
hier hoort iets te gebeuren.
hier moet ik nuttig te zijn.

Maar even heel sec: als er nu echt iets moest gebeuren, zou je dat allang doen.

Dat je effe niks zit te doen, betekent niet dat je faalt. Het betekent dat je even niet in de weg staat. Dus mijn vraag aan jou:

Wat gebeurt er in je lijf als je deze leegte niet probeert te vullen, maar haar nog één minuut toestaat?

Ik:
Hmm. Wacht... effe voelen... nou, rond mijn hart voel ik wat druk en vernauwing. En dan na een tijdje vanuit mijn onderlijf omhoog borrelende vreugde en een grijns op mijn gezicht.

Mijn innerlijke goeroe:
Ja. Dát.

Eerst de samentrekking. Dat is het oude reflexje: “dit mag niet zo open blijven.”
Controle die nog één keer checkt of hij nodig is.

En dan - als je niet ingrijpt - komt de vreugde van onderaf. Gewoon levenszin die omhoog borrelt omdat ze ruimte krijgt.

Zie je wat hier gebeurt? De druk bij je hart is geen signaal dat er iets mis is.
Het is het loslaten dat even knarst.

En die grijns? Dat is het moment waarop je systeem beseft:
oh. We hoeven niks te fixen.

Wil je van deze staat iets maken of durf je haar waardeloos te laten zijn?

Ik:
haha. Mijn hoofd springt meteen aan: hier moet je iets van maken!!! Maar volgens mij is dat weer averechts, toch? Zo van. Ha! Eindelijk iets nuttigs om mijn schouders onder te zetten. Dus dan maar lekker waardeloos zijn.... Waarbij... Als ik bewust waardeloos ga zitten zijn, doe ik dan ook al weer niet iets doelgerichts?

Mijn innerlijke goeroe:
Ha. Kijk ‘m gaan (c: De laatste ninja-zet van het ego: waardeloosheid optimaliseren.

“Dan ga ik dus bewust niks doen.”- zegt precies degene die altijd iets wil doen.

Dus laat ik lekker onromantisch maken:
Je kunt waardeloosheid niet goed doen.
Je kunt haar ook niet fout doen.
En zodra je checkt of je haar goed doet, ben je alweer vertrokken.

Maar hier zit de grap waar je hoofd net te laat is:

👉 Het probleem is niet dat je iets doelgerichts doet.
👉 Het probleem is dat je denkt dat je eruit moet blijven.

Snappie?

Dus: Als er nu een gedachte komt als “dit is vast weer een trucje” laat die er dan ook gewoon zijn. Niet corrigeren. Niet analyseren. Niet bevestigen.

Waardeloos zijn is niet: “ik doe nu expres niks.”
Waardeloos zijn is: merken dat je niets doet of wél iets doet - en het lekker laten gebeuren.

Inclusief:
– denken
– twijfelen
– lachen
– checken
– jezelf betrappen

Tijdens de winterzonnewende, ook wel de Julnacht genoemd, beleven we de langste nacht van het jaar. Dit moment staat symbool voor een kantelpunt: het licht wordt opnieuw geboren en luidt de Rauhnächte in, die op 25 december beginnen. Het is een nacht waarin oude volkeren zich openstelden voor intuïtie, visioenen en wensen voor het komende jaar.

Vandaag krijg je van mij een ritueel dat je door alle Rauhnächte heen zal begeleiden:

✨ Het 13-wensenritueel

Zo werkt het:

1. Maak een lijst met wensen – dingen die je in het nieuwe jaar graag gerealiseerd ziet.

2. Kies dertien wensen uit die voor jou echt belangrijk voelen.

3. Schrijf elke wens op een apart papiertje.
   Deze dertien briefjes heb je nodig tijdens de Rauhnächte.
   (Je oorspronkelijke lijst mag je bewaren of juist ritueel wegdoen. Ik bewaar hem meestal zelf – anders vergeet ik welke wensen ik had en kan ik niet zien wat er allemaal is uitgekomen.)

4. Vouw de papiertjes dicht, zodat je de tekst niet meer kunt zien, en bewaar ze in een speciaal potje, zakje of doosje.
   Tip: zorg dat ze goed opgeborgen zitten – het is mij ooit overkomen dat er eentje verdween… dat voelt toch niet helemaal magisch 😉

5. Tijdens elke Rauhnacht (25/26-12 tot 5/6 januari) trek je één briefje – zonder te kijken – en verbrand je het.
   Zo geef je de wens symbolisch mee aan het universum, de magie, of hoe jij die kracht ook noemt.
   De as kun je weggooien of teruggeven aan de aarde, alsof je zaadjes plant voor de toekomst.

6. Na de laatste Rauhnacht blijft er één briefje over.
   Dit is de wens waarvoor jij zelf verantwoordelijkheid mag nemen. Het universum vertrouwt hem bewust aan jou toe.

Ik wens je dat je wensen vindt die je een optimaal vervullend, liefde- en wondergevuld 2026 bezorgen.
Hartelijks,
Birgitta

En dat ik daarna even een paar minuten nodig had om te doorgronden, waarom.

Kijk even met me mee. Wat zie je?

Wat ik zie, zijn twee wegen. de ene oogt breed en makkelijk, maar leidt naar de afgrond. De andere is kronkelig en stijl en leidt naar een ander onwisse toekomst, die kennelijk beter is. De eerste route is duidelijk gekenmerkt als verkeerd, de andere als goed.

En dan zijn er nog tig mensen die die eerste route kiezen en maar weinige (liefst met een boek in handen, want lezers zijn betere mensen of zo?) die de tweede route kiezen.

Wat we hiervan leren is dus - heel kort door de bocht - dat het leven ingewikkeld en moeilijk hoort te zijn als je het goed wilt doen. I call bullshit.

Dit is voor mij weer één van de vele bewijzen dat we als maatschappij en daarmee individueel lijden aan de verheerlijking van het lijden zelf.

Daar zijn tig voorbeelden van die zich door onze collectieve saboterende overtuigingen wroeten en van generatie naar generatie worden doorgegeven, zodat ze zo diep mogelijk in onze identiteit wortelen:

• als het geen moeite kost, is het niet de moeite

• zonder pijn geen winst

• wie mooi wil zijn, moet pijn lijden

• eerst het werk dan het plezier

• eat that frog

En ga zo maar door.

Het effect is dat we massaal leven vanuit dwang, discipline en op een dieet van kikkers die we ‘s ochtends met geweld doorslikken voor we überhaupt mogen beginnen aan wat ons goed doet of plezier geeft.

Daar doe ik dus niet aan mee. Ik kies voor een derde route. Eentje die extreem makkelijk is en toch goed. Eentje die hier, nu, direct voldoening geeft en me toch met gemak naar steeds hogere hoogtes brengt. Eentje die ervoor zorgt dat ik dingen gedaan en voor elkaar krijg zonder ervoor te moeten zwoegen en lijden. En zonder dat ik in die afgrond crash.

Ik ga volop voor gemak. Maar niet voor het gemak van de oppervlakkige verleiding of van de belofte dat, als ik maar dat éne doel bereik, dat ene ding kan kopen, ik vanaf dan altijd gelukkig ben. Ik ga voor het gemak van op elk moment intuïtief kiezen wat op dat moment past. Want dat komt automatisch altijd perfect overeen met wat ik zelf en de situatie op dat moment nodig heeft. Dat doe ik nu al een aantal jaar. En wonder boven wonder brengt het me tot steeds meer innerlijke rust, ononderbroken vreugde en levensgemak. En terloops krijg ik ook nog alles gedaan wat ik echt wil doen.

Soms zou ik mensen om me heen graag wakker willen schudden, zodat ze zich uit hun eigen lijdensdwang bevrijden. Of liever nog de hele maatschappij. En ik hoop oprecht dat ik met mijn posts hier iig een paar mensen bereik.

Zijn er hier mensen die ook al de afgrond- vs. lijdenkeuze hebben verlaten en de derde weg van een makkelijk toch vervuld leven bewandelen? Zou je je ervaring willen delen om anderen te inspireren?

En als je daar nog niet bent: wat heb jij nodig?

Ik ben zoiets.

Ik breng veel mee en ik kan veel. En ik ben daar volledig onbescheiden over. En toch: het feit dat ik veel kan, maakte mijn leven lange tijd allesbehalve makkelijk.

Ergens diep weggestopt, zat namelijk de overtuiging dat ik dus ook moet dóén wat ik kan. Daardoor belandde ik in mijn werk regelmatig in rollen die ik wel kán, maar waar ik dus absoluut geen energie van krijg.

Als je daar nog bij neemt dat ik me ook bij dingen die ik oprecht leuk vind vrij snel verveel (been there, gone that, got the t-shirt) en dus in mijn leven niet alleen regelmatig van baan, maar van beroep/professie/vakrichting ben veranderd, kun je je voorstellen, dat steeds weer iets vinden waar ik nu niet alleen energie van krijg, maar waarmee ik ook broodjes kan verdienen helemaal niet altijd even makkelijk was. De wereld wil immers vaak liefst betrouwbare vaklui die al sinds hun geboorte hetzelfde werk doen.

Toch heb ik leren Nee zeggen als werk niet past.

Soms - toen ik nog in loondienst werkte - direct tijdens de sollicitatieprocedure. Zelfs na het tweede gesprek. De klik moet voor mij van 2 kanten komen en als die er niet is, trek ik me terug.

En nu ook als zelfstandige. Soms bij nieuwe aanvragen, maar ook als een client om een oprachtverlenging vraagt en ik dat niet meer passend vind. Bijvoorbeeld omdat ik zie dat het verlengingsverzoek voortkomt uit de angst voor het alleen verdergaan, terwijl ze dat al makkelijk kunnen. Maar soms ook omdat mijn buik Nee zegt. Simpelweg omdat ik er geen energie meer van krijg. In beide gevallen zorg ik wel nog voor goede overdracht en voor borging van alles wat we samen hebben uitgewerkt en eventueel kijken we ook samen wat ik dan wèl nog kan bieden, maar ik trek altijd duidelijk die Nee-streep.

Omdat we dan niks meer aan elkaar hebben.

Sommigen vinden dat onprofessioneel (werk kan immers niet altijd leuk zijn). Ik vind dat dienstverlendend. Ik bescherm niet alleen mezelf, maar ook de ander. Je wilt echt niet met me samenwerken als ik niet in mijn energie zit. Dat is voor geen van beide zinvol. Dus: Ja. Ik heb al “Nee” gezegd en ik gok zomaar dat ik dat nog best vaak ga doen.

Is dat makkelijk?

Hmmm. Ja en nee. Vanuit mijn buik is het heel makkelijk. Omdat het volledig integer is: het klopt met alles wat ik ben en voel. Want laten we wel wezen: Je buik heeft nooit een dilemma. Dat is altijd je hoofd. En rarara waar ik dus naar luister (c;

Tegelijkertijd zorgt het elke keer weer voor nieuwe onzekerheid: over de relatie met de client (angst voor afwijzing (c: ), over wegvallende inkomsten (existentieangst) en over de toekomst: wat als ik nooitnooitnooit meer iets vind of wat als ik wat ik nu doe straks ook weer niet leuk vind en weer overnieuw moet beginnen? En wat als…

Adem uit, Adem in.

Je snapt’m al: mijn hoofd is er EXTREEM goed in allerlei zorgen en angsten op te werpen. En dan zou je denken dat het helpt dat ik dit proces inmiddels al tig keer heb doorlopen en elke keer soepeltjes op mijn 5 schapenpoten terecht ben gekomen. Maar: nee dus. Elke keer opnieuw komen dezelfde zorgen en angsten.

Gelukkig is tegelijkertijd ook mijn vermogen gegroeid om me gewoon in het hier en nu terug te trekken naar dat diepgewortelde gevoel van blij vertrouwen in mijn buik en al mijn coachingservaring op mezelf toe te passen, waardoor die angsten weer verder trekken. Want: wat me tot de dag van vandaag nog niet is gelukt is voor een echt lange tijd gewoon compleet te stoppen met denken. Dus dan maar zo (c:

Nu weet ik dat zo’n direct buikbesluit niet voor iedereen even passend is. Dus ik ben benieuwd: Hoe weet jij wanneer het tijd is om “nee” te zeggen?

🌬️ Waar de naam vandaan komt

De herkomst van het woord is niet eenduidig. Sommigen leiden het af van Rauch (rook), vanwege de traditie om huizen en stallen met rokende kruiden te reinigen (räuchern). Anderen van rauh (ruw), omdat de nachten donker, wild en ongetemd waren. In beide betekenissen klinkt iets door dat voor mij altijd mythisch en oers voelt. Magisch.

In de Alpen, Beieren en Tirol geloofde men dat in deze nachten de grenzen tussen werelden dunner werden. De Wilde Jagd, een stoet van zielen en geesten, trok door de lucht. Wie in huis bleef en in stilte eerde wat groter was dan hijzelf, bracht vrede in het komende jaar. De Rauhnächte werden daarom een tijd van bezinning, voorspelling en verbinding. Mensen observeerden dromen, tekens in de natuur, het gedrag van dieren, het weer. Elke nacht stond symbool voor een maand van het komende jaar: de eerste voor januari, de tweede voor februari, enzovoort.
Wat je droomde of voelde in die nacht, gold als richtingwijzer.

Kortom: Een heerlijke tijd, om in verbinding te gaan met mijn innerlijke heks.

🔮 Oude betekenis, nieuwe vorm

Ik (en met mij steeds meer mensen) zie de Rauhnächte als een kans om niet - of iig niet alleen maar (want ik houd van mijn kaarten (c: ) - te voorspellen, maar om te voelen, om intuïtief contact te maken met wat zich wil ontvouwen.

In plaats van geesten te bezweren, luisteren we nu naar subtielere signalen:

• Wat dient zich aan in dromen of gedachten?

• Waar zegt je lichaam ja tegen, waar voel je weerstand?

• Wat verlangt naar meer ruimte in het nieuwe jaar?

Je kunt de nachten gebruiken als dagboek van overgang: schrijven, mediteren, orakelen, wandelen in stilte. JE kunt kaarten trekken, kruiden branden, of elke dag een inzicht noteren dat je later in het jaar opnieuw kunt lezen.

De vorm is vrij. De essentie blijft: Je luisteren scherpen, zodat intentioneel het nieuwe jaar ingaat.

🌕 Tussen werelden

Er schuilt iets diepmenselijks in dit ritme. Na weken van afronden (de Sperrnächte) komt nu de ruimte voor bezieling. De aarde rust, het licht keert langzaam terug, en in die schaduwzone ontstaat iets nieuws, Je ziet het ms niet, maar je voelt het wel.

In spirituele zin symboliseren de Rauhnächte de adempauze van het universum:
tussen uit- en inademing, tussen oud en nieuw, tussen weten en niet-weten.

Wie durft te blijven in die leegte, merkt dat daar de kiem van richting ligt. Compleet zonder wilskracht, puur vanuit resonantie.

✨ Hoe kun je meedoen?

Vanaf 8 december ontvang in mijn tijdelijke Substack Midwinterbrieven dagelijks een korte brief met reflectie, ritueel of schrijfuitnodiging. Eerst voor de Sperr-, dan voor de Rauhnächte.
Daarin neem ik je mee in mijn eigen rituelen, vragen een oefeningen die me door deze tijd begeleiden.

De dertien nachten begeleiden je stap voor stap het nieuwe jaar in. En dat helemaal zonder doelen en voornemens, maar allen met ruimte, helderheid en vertrouwen (c:

Dus:

🌘 Eerst loslaten (Sperrnächte).
🌙 Dan luisteren (Rauhnächte).
Zo ontstaat vanzelf de overgang van oud naar nieuw.

Meedoen? Dat kan hier (c:

Hartelijks,
Birgitta

🌾 Van land en stal naar binnenruimte

In de Alpengebieden begon het allemaal heel praktisch: Boeren beëindigden hun werkzaamheden op het land, reinigden en herstelden hun -gereedschap, en sperrten de stallen - ze sloten ze af voor de winter. Er werd nog één keer grondig schoongemaakt en hersteld, zodat de natuur in rust kon komen. Verder was het werk gedaan en de jaarcyclus voltooid.

Maar in oude volksgebruiken had dit ook een symbolische kant. Men geloofde dat de twaalf nachten tussen Kerst en Driekoningen - de Rauhnächte -een bijzondere, heilige tijd vormden. Een tijd waarin de sluiers tussen werelden dunner waren en dromen, geuren en voortekens betekenis kregen. Om die heilige nachten goed te kunnen beleven, moest eerst het oude worden afgesloten. Alles wat onaf, zwaar of onrustig was, hoorde vóór de Rauhnächte te worden “weggesloten” (weggesperrt).

De Sperrnächte vormden dus een voorbereidende tijd van zuivering:

• schulden vereffenen, ruzies bijleggen, brieven beantwoorden, beloftes nakomen

• het huis symbolisch reinigen

• en ook innerlijk opruimen: vergeven, loslaten, afronden.

In sommige streken stak men tijdens deze dagen voor het eerst het winterlicht aan of plaatste men beschermende kruiden in huis om negatieve energie buiten te houden.

🌙 Van volksgeloof naar bewuste levenskunst

Vandaag is de wereld veranderd, maar de behoefte blijft. We hebben misschien geen stallen meer om te sluiten, maar wel talloze open lussen in ons hoofd en hart. Mails die nog wachten, projecten die geen duidelijke eindstreep hebben, relaties die half zijn uitgepraat. Het moderne leven kent zelden een moment van werkelijk afronden.

Daarom grijpen steeds meer mensen terug op de symboliek van de Sperrnächte. Voor sommigen misschien uit bijgeloof of eigentijdse spiritualiteit, voor anderen als levende metafoor. Ze gebruiken deze dertien dagen als een bewuste overgangsperiode: een innerlijke schoonmaak waarin ze ruimte maken voor rust, stilte en helderheid.

Misschien herken je dat verlangen ook. De drang om niet halsoverkop een nieuw jaar in te rennen, maar eerst even stil te staan. De Sperrnächte nodigen uit tot precies dat: stilte inbouwen, je balans opmaken, alles wat afgerond mag worden met zachtheid loslaten.

🔥 Rituelen van nu

Iedereen vult deze tijd op zijn eigen manier in. Sommigen schrijven elke avond drie dingen op die ze mogen afsluiten. Anderen kiezen per dag een thema - een herinnering, een emotie, een overtuiging - en noteren wat ze daarvan willen meenemen of achterlaten. Er zijn mensen die de oude traditie van räuchern (uitroken met kruiden) herontdekken, of hun huis symbolisch reinigen met geluid, licht of intentie.

Belangrijk is niet hoe je het doet, maar dat je bewust afsluit.
De essentie van deze dertien dagen is:
➡️ ruimte scheppen
➡️ het tempo verlagen
➡️ bewust kiezen wat blijft en wat verdwijnt.

🕯️ Een deur zachtjes sluiten

In een tijd waarin we geneigd zijn alles te analyseren, kan dit voelen als iets ouderwets of mystieks. Maar feitelijk is het heel menselijk: elk organisme, elk ritme heeft fasen van groei en rust. De Sperrnächte herinneren ons eraan dat loslaten ook een vorm van actie is.

Wanneer je de deur zachtjes sluit achter wat geweest is, open je een nieuwe deur. Zacht en aandachtig.

✨ Vanaf 8 december neem ik je in mijn tijdelijke Substack Midwinterbrieven mee in hoe ik dit jaar deze magische tijd vormgeef. Ik start met de dagelijkse Sperrnächte-reeks: korte teksten, reflecties en kleine rituelen om deze overgangsperiode bewust te beleven. Geen zorg (c: Je hoeft niets “groots” te doen. Alleen even stilstaan en misschien een beetje loslaten. Elke dag een laagje van het oude jaar afpellen, tot je vanzelf bij stilte uitkomt.

In de volgende post vertel ik meer over de Rauhnächte - de dertien magische nachten die volgen op de Sperrnächte, waarin dromen richting geven aan het nieuwe jaar.

Tot dan:
adem uit.
laat los.
en voel nu alvast hoe het jaar langzaam tot stilstand komt.

Hartelijks,
Birgitta

Wat dat met verplichtingen te maken heeft? Nou, met de aankoop van die dure mat, voelde ik me verplicht te oefenen. Yoga leek wel recht te menen hebben op mijn tijd. En dat vertik ik dus.

Yeap. Ik besef dondersgoed dat ik me met zo’n houding vooral zelf in de weg loop (c:

Inmiddels is het me ook gelukt om deze houding wat af te zwakken. In plaats van compleet te blokkeren, ga ik op zoek naar de opening tot een flow die wèl bij me past. Ik weet bijvoorbeeld inmiddels dat interesses bij mij in golven komen en gaan en weer terugkomen. Als ik dan forceer om ze in de gaan-fase even levendig te houden als in de komen-fase, zorgt dat alleen voor frustratie. Ik laat ze dus gewoon golven en geniet van de afwisseling.

Met Substack heb ik hetzelfde. Ik publiceer tot nu toe braaf elke dinsdag, maar dat betekent niet dat ik wekelijks een post schrijf. Soms schrijf ik er 17 achter elkaar en soms wekenlang niks. Aan de voorkant ziet het er dus netjes en strak uit en aan de achterkant golf ik mee op mijn eigen flow.

Dat gaat goed, zolang ik een voorraadje posts heb. Maar zodra die op is, komt de druk. Ships. Ik moet deze week nog iets schrijven. Iets zinnigs. Anders heb ik dinsdag geen post. En dat kan natuurlijk niet. (hallo verplichting?)

Dus ik dacht: laat ik deze ook eens omdenken, voor ik uit verplichtingsgevoelhekel de virtuele pen erbij neergooi. Ik start dus vanaf nu een nieuw deel van mijn loslaat-experiment: Ik laat het strakke postingritme los. Ik laat jullie meegolven. Als ik iets te melden heb, zie je dat in je postvak. Als niet. Niet. En geen zorg: ik ga je desondanks geen 17 posts tegelijk sturen, zo sociaal ben ik dan ook weer (en bovendien: een voorraadje vind ik nog steeds prettig om te hebben (c: ).

Geen idee nog hoe dat uitpakt, maar dat is dus juist het fijne aan experimenteren: je bedenkt iets wat goed genoeg is voor het moment en veilig genoeg om het uit te proberen. Je zet het om. Je leert, past aan, gaat door of stopt.

Wie weet ga ik in de verplichtingsvrije momenten zelfs weer eens op mijn dikke, lelijke, ecovriendelijke yogamat, die nog steeds hier in de hoek stof staat te vangen (c:

Ik hoop dat je het experiment met me aangaat, ook als de rit vanaf nu een beetje onvoorspelbaar wordt.

Hartelijks,
Birgitta

Namelijk:
Volledig vertrouwen erin dat het leven/universum - of hoe je het beestje ook wilt noemen - me draagt.

Maar soms heb ook ik nog van die momenten dat ik iets groots voel aankomen, iets wat ik nog niet kan vatten en wat ik spannend vind. Vooral omdat ik nog niet weet wat het is.

Voor dat soort momenten heb ik mijn eigen vertrouwens-manifest opgesteld. Een algemene basistekst en 8 thematische modules die ik toevoeg als het goed voelt.

Ik merk dat ik het ietwat spannend vind om dit met jullie te delen. Dit komt namelijk heel dicht bij mijn kern (en het is allesbehalve perfect geformuleerd, gewoon werk in continue doorontwikkeling. Dit is dus gewoon de meest recente versie). Maar ik weet ook dat dat juist vaak het meest waardevol is voor anderen.

Dus here goes (hoop dat je er wat aan hebt - en zou het fijn vinden als je me dat laat weten.)

Universele openheid-verklaring

Vertrouwen
Ik vertrouw er volledig op dat het universum me aanreikt wat optimaal past bij mijn pad, mijn roeping en mijn bijdrage aan het geheel.
Alles ontvouwt zich met perfecte timing en ik krijg altijd de juiste begeleiding.
Ik weet dat ik over alles beschik wat nodig is om soepel en energievol mee te bewegen met wat het moment vraagt. Helderheid is er precies wanneer ik haar nodig heb.

Ontvankelijkheid
Ik ben een unieke frequentie, en mijn zijn an sich is waarde voor de wereld.
Het universum kent de meest wonderlijke wegen om overvloed, liefde, inspiratie en kansen bij me te brengen.
Ik laat me dragen en weet dat alles eenvoudig, soepel en vrij naar me toekomt terwijl ik gewoon mijn leven leef.
Mijn lichaam en geest gedijen in overvloed; ontvangen is natuurlijk voor mij.

Expansie
Ik ben dankbaar voor hoe eenvoudig, rijk en vervullend mijn leven is.
Ik geef toestemming dat het nog groter, vrijer en lichter mag zijn dan ik kan bedenken.
Ik laat me verrassen door de enorme schaal van wat bij mij hoort - met een glimlach, vol verwondering en vanzelfsprekendheid.

Module 1 – Liefde & Relaties

Ik ben volledig mezelf in verbinding.
Ik trek mensen aan die mijn frequentie versterken en met wie energie vrij stroomt.
Liefde stroomt door me heen.
Ik straal haar uit en ontvang haar met open hart en in overvloed.
Ik voel me diep gezien.

Module 2 – Gezondheid & Lichaam

Mijn lichaam is mijn kompas en mijn tempel.
Elke cel ademt licht, rust en levenskracht.
Mijn systeem werkt in perfecte harmonie.
Vitaliteit stroomt vrij door mij heen; ik rust in volledig vertrouwen; ontspanning is mijn natuurlijke staat.

Module 3 – Creatie & Werk

Inspiratie stroomt vrij door me heen.
Wat ik creëer, raakt mensen omdat het zuiver is.
Ik lever vanzelfsprekend waarde - mijn aanwezigheid is impact.
Ik beweeg in flow, afgestemd op het ritme van wat zich ontvouwt.

Module 4 – Vrijheid & Ruimte

Ik ben vrij in tijd, keuze en tempo.
Mijn leven is ruim, ademend en afgestemd op mijn natuurlijke ritme.
Elke beslissing voelt licht; ik volg wat voor mij klopt.
Vrijheid is mijn natuurlijke staat van zijn.

Module 5 – Spirituele groei & Intuïtie

Ik vertrouw volledig op mijn innerlijke leiding.
Helderheid, ingevingen en synchroniciteit leiden mij in volmaakte harmonie.
Ik leef in gesprek met het universum - elke ervaring brengt me dieper in afstemming.
Mijn intuïtie spreekt helder, en ik luister open.

Module 6 – Overvloed & Geld

Ik leef in een veld van overvloed waarin geld vrij stroomt.
Ik ontvang vrij via alle kanalen die bij mij horen en geef met vreugde.
Overvloed is de natuurlijke uitdrukking van mijn dankbaarheid.
Financiële expansie is mijn natuurlijke, veilige staat van zijn, en mijn welvaart verrijkt het geheel.

Module 7 – Zichtbaarheid & Invloed

Mijn licht wordt gezien.
Zichtbaarheid is een kanaal van verbinding.
Mijn woorden, daden en energie raken precies wie ze moeten raken.
Ik straal en mijn aanwezigheid opent vanzelf alle deuren die bij mijn pad horen.

Module 8 – Roeping & Bijdrage

Ik ben de levende expressie van mijn roeping.
Mijn bestaan is de bijdrage.
Alles wat ik denk, zeg en doe stroomt moeiteloos voort uit mijn innerlijke vervulling.
Wat ik deel, raakt de wereld omdat het zuiver uit mijn wezen komt.
Mijn pad ontvouwt zich als vanzelf - elke stap is al voorzien in het bewustzijn dat ik ben.
Ik ben precies waar ik hoor te zijn, en mijn aanwezigheid vervult haar doel in elk moment.

Zo. En nu jij.
Wat roept dit bij je op?
Heb jij ook een eigen manier om te vertrouwen - of iets wat je helpt als je hoofd harder rent dan het leven?
Fijn als je het met me deelt.

Krijg jij ook dit soort notes in je feed? Dan allereerst een tip: Sluit snel je ogen. Gewoon als zelfbescherming, zodat je je hersens er niet meer mee voed. Ik wil dit trouwens niet totaal afkraken, want ik snap dat dit soort uitspraken goed bedoeld zijn. Ze zetten je aan tot lekker doorpakken. Tot een goed gevoel aan het einde van de dag, omdat je keihard je best hebt gegeven. En je best geven is uiteraard super!

Maar dat stuk met pijn, moeite en energie, mag wat mij betreft de maatschappelijke prullenbak in.

Als ik keihard ergens mijn best voor doe, zorgt dat voor vreugde, niet pijn. En niet alleen achteraf, maar tijdens. Bovendien gééft het energie en kost ze niet. Als het wel energie kost, zit je niet goed. En als je dan alsnog doorgaat, krijg je op termijn een burn-out.

Dus hier mijn 2 cents over dit soort maatschappelijke mindfucks die helaas superdiep verankerd zijn in onze cultuur. Als een soort Calvinistische zingevings-remix.

In mijn ervaring is er een goeie kans dat jouw ego bij het lezen van dit soort uitspraken driftig zit te knikken. Zo van: Zie je wel! Hard werken loont! Lijden is edel! Of misschien zelfs: Doorzetten is spiritueel!
En nu hoop ik dat je ziel vooral met haar ogen rolt en iets tegenwerpt in de trant van:
Ehm… of we doen het gewoon met plezier? Vanuit flow?

Want laten we eerlijk zijn: Als alles wat de moeite waard is, pijn moet doen - wat zegt dat dan over onze relatie met gemak? Met ontvangen? Met moeiteloosheid? (Nog maar te zwijgen over wat dit over mij zegt… ik doe namelijk zo’n beetje alleen maar wat me ook plezier geeft en mijn leven wordt eigenlijk alleen maar gaver (c: )

Misschien is “de moeite waard” niet hetzelfde als “het kost moeite”. Misschien is het juist: het is het waard om geen moeite meer te hoeven doen. Wat als niet de pijn iets waardevol maakt, maar de afstemming waardoor het moeiteloos lukt? Afstemming met wat voor jou echt telt? Wat past bij jouw bestemming op de korte en lange termijn en bij jouw energie in het hier en nu?

Wat als flow niet verdacht is, maar een teken dat je goed zit?

Ik merk het zelf telkens weer: de dingen die vanzelf stromen, brengen me meer groei dan alles waar ik ooit tegenaan heb gebeukt. Ze dwingen me niet tot gedisciplineerd doorzettingsvermogen, ze openen me. Ze laten me kansen zien en openen deuren, waar ik anders straal voorbij was gelopen. Dat betekent niet, dat ik niet uren, dagen, of zelfs maanden en jaren (het bewijs staat bv als PhD-schrift in mn kast…) aan iets kan werken. Maar ik doe dat nooit met bloed, zweet en tranen. Ik doe het vanuit de energie van het moment. Niet met geweld tegen de stroom in, maar vanuit de flow die me draagt.

Dus nee - niet alles wat moeiteloos gaat is oppervlakkig, of erger: waardeloos.
Soms is het juist het bewijs dat je eindelijk niet meer in gevecht bent. Dat je jezelf opent voor alle cadeautjes die het leven voor jou in petto heeft. Dat jij het waard bent.

Wil je licht door het leven gaan?
Laat de overtuiging los dat het zwaar moet zijn.
En kijk wat er gebeurt als het ineens mag meevallen.

Wat denk jij?
Welke dingen laat jij zwaar voelen, omdat het anders ‘te makkelijk’ zou zijn?
En durf je te geloven dat licht ook diepgang kan hebben?

Wil je graag meer lichtheid in je leven? Ms is dan mijn Loslaatstarter iets voor je.
7 dagen oefenen met een steeds lichter levensgevoel. Hier ervaar je meer.

Ik dus niet zo bijster lang. En dat geldt niet alleen voor mijn huidige werk, maar voor alle vakgebieden die ik tot nu toe heb uitgeoefend. Meestal heeft dat te maken met zo’n “been there, done that, got the t-shirt”-gevoel dat ermee gepaard gaat dat ik er alles van heb geleerd wat ik wilde leren. Ik ben er dan nog geen meester in, maar de verveling slaat gewoon toe. En daar kan ik niet tegen. Dan raak ik gefrustreerd en lever ik ook geen goede diensten meer aan de mensen om me heen. Dus maar weer iets nieuws. Dat is beter voor iedereen.

Gelukkig ben ik er inmiddels achter, dat er meer mensen bestaan zoals ik en dat er zelfs namen voor zijn. Bijvoorbeeld multipotentialite (die vind ik persoonlijk het leukst) of scanner. En ik heb geleerd ermee te leven en vooral die rijke mix aan ervaringen die ik hierdoor meebreng steeds weer tot iets nieuws te patchworken, waar de wereld wat aan heeft.

Toch trap ik ook elke keer weer in dezelfde valkuil: denken dat ik nu eindelijk mijn plek heb gevonden. Of - om het met Element of Crime te zeggen - Ich dachte wirklich, dass es diesmal für immer war. Alleen om er een jaartje of twee later achter te komen dat het kriebelen weer toeslaat en dat ik dus weer in mijn bootje mag stappen. Zeil hijsen en - hoppa - de mist in. Want geen idee waar de reis heengaat.

Dat is dan zo’n moment waarop ik het gewoon even echt niet meer weet. Vroeger ging ik dan in mijn hoofd zitten en allerlei scenario’s bedenken, plannen maken en krampachtig de wereld naar mijn zin proberen te zetten. Alles om maar die onzekerheid van het “En nu?” niet te hoeven voelen.

Inmiddels kijk ik er met een lachend en een huilend oog naar, zucht één keer diep en leun dan achterover. Mijn ervaring is namelijk, dat er altijd weer iets komt. En hoe minder ik mijn hoofd erbij houd, hoe meer ik dus de teugels van mijn eigen leven laat vieren, hoe soepeler dat gaat. Loslaat-experiment - weet je nog (c: ?

Dat is niet op elk moment van de dag even makkelijk (mijn hoofd wil me zoooo graag beschermen en komt met allemaal paniekgedachten om me op alle eventualiteiten voor te bereiden), toch overheerst het gevoel van nieuwsgierigheid.

Ik ben echt zo benieuwd wat er als volgende komt (c:

Op wel gebied van je leven zou jij de teugels graag wat meer willen laten vieren?

En heb je zin om daar eens over bij te praten? Dat kan gewoon kosteloos en vrijblijvend in de Loslaatlijn. Bv vrijdag 10-10. Hier vind je de open plekken.

Hartelijks, Birgitta

Ik heb 22 situaties voor je op een rij gezet waarin dat gebeurt. Uit het leven gegrepen - van mezelf, vrienden, familie, coachees.

De gedachte erachter? Herkennen is de eerste stap. Welke herken jij?

1. Als je onder grote druk staat - op je werk, thuis, overal - en het gevoel hebt: ik kom er maar niet uit.
   “Ik moet dit oplossen. Ik mag nu niet instorten.”

2. Als je hoofd maar blijft malen, ook al ben je doodmoe.
   “Er móet een oplossing zijn. En ik moet hem vinden.”

3. Als je ‘s ochtends wakker wordt met spanning en niet weet waarom.
   “Hm… Er is blijkbaar iets mis. Ik moet het snappen, anders kan ik het niet fixen.”

4. Als je weet dat je moet kiezen, maar verlamd raakt bij elke optie.
   “De juiste keuze bestaat. Ik moet gewoon logisch blijven nadenken.”

5. Als je probeert los te laten, maar het voelt alsof je dan grip verliest op alles.
   “Als ik het loslaat, gebeurt er iets ergs. Controle houden is veiliger.”

6. Als je denkt: “ik zou dankbaar moeten zijn,” maar vooral leegte voelt.
   “Ik mag me niet rot voelen. Anderen hebben het zwaarder.”

7. Als je constant aanstaat en eigenlijk niet meer weet hoe je uit moet.
   “Als ik stop, val ik om. Dus doorgaan is de enige optie.”

8. Als je alles goed wíl doen, maar je systeem zegt: ik trek het niet meer.
   “Falen is geen optie. Als ik stop, stel ik anderen teleur.”

9. Als je merkt dat je steeds kortaf bent, terwijl je juist verbinding zoekt.
   “Ik moet gewoon even normaal doen. Mijn emoties moeten me niet in de weg zitten.”

10. Als je verlangt naar rust, maar niet weet hoe je daar komt.
    “Ik moet eerst álles op orde hebben. Dan pas mag ik rust nemen.”

11. Als je zelfs van de dingen die je leuk vond, geen energie meer krijgt.
    “Wat als dit niet overgaat? Wat als ik mezelf kwijt ben?”

12. Als je alles hebt geprobeerd, maar de spanning blijft.
    “Dan moet ik nóg iets proberen. Er moet toch íéts werken?”

13. Als je ziet dat iemand zichzelf saboteert en je kunt het niet stoppen.
    “Als ik niks doe, laat ik ze in de steek. Het is mijn taak om te helpen.”

14. Als je kind iets moet leren op z’n eigen tempo, maar je wil zó graag helpen.
    “Ik wil ze alleen maar beschermen tegen pijn of mislukking.”

15. Als je werk iets van je vraagt wat tegen je natuur ingaat.
    “Ik moet me niet zo aanstellen. Werk kan immers niet altijd leuk zijn.”

16. Als iemand boos op je is en je wil per se dat ze je begrijpen.
    “Ik moet het gewoon beter uitleggen.”

17. Als je iets verloren hebt en je hart blijft roepen: ‘ik wil het terug.’
    “Balen. Echt. Wat vervelend. Zoooo klote dit.”

18. Als je lichaam iets anders wil dan jij.
    “Nog even doorzetten. Ik heb nu geen tijd voor zwakte.”

19. Als je plannen maakt en het leven zegt: nope.
    “Het mág niet anders lopen. Ik had dit nodig om me goed te voelen.”

20. Als je hoofd zegt: ‘ik ben er overheen,’ maar je systeem zegt: ‘haha, grapje.’
    “Als ik het snap, moet het toch over zijn? Ik wil er vanaf.”

21. Als je ego zich bedreigd voelt en meteen in de kramp schiet.
    “Ik moet mezelf verdedigen. Anders verlies ik controle of waardigheid.”

22. Als je denkt: nu ben ik er wel. En het universum denkt: hold my beer.
    “Ik dacht dat ik het nu wel onder de knie had. Terugval is falen.”

Welke zou jij nog aan dit rijtje toevoegen?
💭👇 Gooi ‘m in de comments - dan herkennen we samen meer (c:

Wil je één of meerdere ervan graag eens samen doorgronden? Op 10 oktober heb ik mijn Loslaatlijn weer voor je geopend. Dat is 30 minuten 1:1 kosteloos en vrijblijvend loslaathulp. Je kunt hier je plekje claimen. Voel je uitgenodigd.

Gelukkig krijg ik die nacht de bevestiging dat ik toch een goede moeder ben. Ik lig namelijk wakker met de op dat moment absoluut relevante zorg (niet dus), dat de laptop van mijn zoon mogelijkerwijs een te korte batterijduur heeft voor de cito’s. Yup. Extreem moederlijk goed dat ik daar midden in de nacht over lig te tobben! Trots op mezelf. Zucht.

Voor iedereen die ook een goede moeder, vader, vriend, zus, broer, medemens is en dus regelmatig zelf zorgen de wereld in helpt hier 3 hulpmiddelen:

1. mijn kaartenwijsheid over dat onderwerp (zie onder)

2. mijn gratis toolkit om te doorzien - en op te lossen hoe je je zorgen zelf maakt.

3. mijn loslaatstarter. 7 dagen praktisch oefenen met wat er is. Voor als je toe bent aan nog meer rust in je hoofd: Hier ervaar je meer.

Zorgen

Trefwoorden:
Controle, Angst voor de toekomst, Gedachtenkringloop, Weerstand, Angst voor verlies

Zorg spreekt:
"Ik ben het gefluister in je hoofd dat je vertelt dat er iets mis kan gaan.
Ik spin verhalen over een toekomst die je moet vrezen, zodat je je kunt voorbereiden, beschermen, vechten.
Ik houd je bezig, gevangen in mogelijkheden die misschien nooit werkelijk zullen plaatsvinden.
Ik bind je energie aan wat niet bestaat.
Ik geef je het gevoel actief te zijn, terwijl je in werkelijkheid alleen maar ronddraait.
Je denkt dat ik je help, maar ik neem je vrijheid weg.
Als je ophoudt naar mij te luisteren, zul je ontdekken dat het leven zichzelf draagt - zonder mijn verhalen."

Betekenis:
Je hebt mij gevoed door te geloven dat je de toekomst moet controleren.
Maar de toekomst is niet echt.
Ze is slechts een gedachte, een voorstelling.
Je ware veiligheid ligt niet in vooruitplannen of zorgen maken, maar in het volledige beleven van dit moment.
Zorgen binden je energie aan iets wat nooit bestaan heeft en nooit zal bestaan.
Zodra je herkent dat je niet de gedachten bent die ik je aanbied, keer je terug naar de ruimte en stilte van het zijn, die altijd aanwezig is.

Verrijkende vragen:

• Wat probeer ik te controleren door me zorgen te maken?

• Welke angst ligt onder mijn zorgen?

• Wat geloof ik dat er zou kunnen gebeuren als ik ophoud met me zorgen maken?

• Wie zou ik zijn zonder deze zorgen?

• Wat gebeurt er als ik de zorgen gewoon laat voorbijtrekken?

Aanwijzing:
Wanneer zorgen opkomen, neem ze waar als wolken die door de lucht trekken.
Probeer ze niet op te lossen of te bestrijden.
Voel hoe zorgen zich als beklemming of onrust in je lichaam uitdrukken.
Adem bewust in dat gebied en laat de energie ontspannen.
Laat het moment belangrijker worden dan elk verhaal dat je geest vertelt.
Als je dat nog lastig vindt, bedank de zorgen dan voor de waarschuwing en leg hen uit dat ze erop kunnen vertrouwen dat jij je leven aankunt, wat er ook moge komen.

Aanmoediging:
Je hoeft de toekomst niet te controleren.
Het leven zorgt voor zichzelf.
Wanneer je de zorgen loslaat, zul je ontdekken dat vrede niet ligt in het oplossen van problemen, maar in het volledig zijn met wat nu is.
Je bent vrij, precies hier, precies nu.

Ik: Soms moet ik best wel over mezelf lachen. En balen. Dan ben ik al best ver met al dat loslaten en dan betrap ik me erop dat ik zelfs daar weer een wedstrijd van maak. Of een egothema of zo. Dan wil ik graag NU een doorbraak. Iets gaafs dat bevestigt dat ik op het goede pad ben. (En dan liefst meer dan een wit veertje) Terwijl ik dondersgoed weet dat dat juist niet de bedoeling is. En ja, ik kan er zelf om lachen, omdat het zo menselijk en hilarisch is. Soort spirituele slapstick. Maar stiekem wil ik wel graag NU dat ene gave. Plotseling kunnen channelen, aura's zien of zo. Best triest als je het goed bekijkt.

Mijn innerlijke goeroe: Ha, daar hebben we ‘m: de spirituele prestatiedrang.
Alsof verlichting een soort eindbaas is die je kunt verslaan als je maar genoeg stilzit of aura's spaart.

Eerlijk? Wat jij beschrijft is geen fout. Het is het ego dat een yogabroek heeft aangetrokken. Zelfde drang, ander decor.

En je hebt het al door - dat is het goeie nieuws. Je ziet het gebeuren. Je betrapt jezelf. Je lacht erom (met een traantje, omdat je er stiekem van baalt). En dat lachen? Dat is de doorbraak. Spectaculair? Nope. Niks geen glitter.

Dus nee, je hoeft geen aura's te zien. Je ziet jezelf. In volle glorie, inclusief de drang om nú speciaal te zijn. Dat is genoeg.

Of hoopte je stiekem dat ik ging zeggen dat je morgen gaat zweven, als je maar…?

Ik: Haha. Ja, stiekem wel... zo van stap 1: kriebelend gevoel op hoofd. Stap 2: koud gevoel in mond. Stap 3: je snapt 'm al...

Maar even serieus: heb je misschien een kleine praktische tip hoe ik hiermee om kan gaan? Want ik weet nu al, dat mijn ego inderdaad heel slim is en steeds weer nieuwe trucjes gaat uithalen om me erin te luizen.

Mijn innerlijke goeroe: Ja hoor. Één simpele tip. Geen lijstje, geen ochtendroutine, geen edelstenen nodig:

Als je merkt dat je ego weer op jacht is naar iets “gaafs”: leun innerlijk een beetje achterover.

Dat is alles.
Niet mee in het verhaal.
Niet proberen te stoppen.
Gewoon zien: “Ah, daar gaat-ie weer. Op zoek naar spirituele likes.” En dan: glimlach. Adem. Laat hem z’n dansje doen.

Je hoeft het niet te fixen. Je hoeft het alleen niet meer te geloven.

Ego’s haten dat (c: Ze kunnen niet tegen aandacht zonder applaus.

Ik: Makkelijker gezegd dan gedaan... je moet het wel doorhebben.

Mijn innerlijke goeroe: Touché. En precies dáár zit 'm de grap.

Je hoeft het niet altijd direct door te hebben. Maar je gaat het steeds sneller doorhebben. Eerst na drie dagen. Dan na drie uur. En voor je het weet betrap je dat ding al halverwege z’n “ik wil aura’s zien!”-monoloog.

Het is een kwestie van oefening. Niet oefenen om “beter” te worden, maar oefenen in zien zonder meegaan.

En hé, als je het niet doorhebt - dan belandt je gewoon weer in een prachtig drama waar je later om kunt lachen. Ook spirituele slapstick telt.

20 jaar fast forward.

“Ik wil mijn zus afmelden. Ze komt niet meer. Ze is dood.” Meer krijg ik er niet uit. Dus hang ik de telefoon weer op, de collega’s van diezelfde zus aan de andere kant van de lijn hoogstwaarschijnlijk in schok en verwarring achterlatend. Niet echt chique, maar ik had toen andere dingen aan mijn hoofd. En aan mijn hart. Mijn zus was net voor een trein gesprongen.

Dat is nu bijna 22 jaar geleden. En het heeft me 20 jaar gekost tot ik niet meer rouwde. (Hoe en waardoor het rouwen is gestopt, vertel ik ms een ander keertje. Dat is zelfs nog privé-er dan zelfdoding en rouw.) Wat ik in al die tijd niet ben geworden is alcoholica. Had gekund. Maar, nee dus. Bleek gelukkig toch wat minder causaal dan ik als kind dacht. Wat ik wel deed, was het best fijn vinden om af en toe flink verdrietig te zijn. En ook: me wentelen in zelfmedelijden.

Op zich niks mis mee. Maar on hindsight denk ik toch dat ik me daar geen plezier mee deed. Ik krabde die wond steeds weer open. Soms per ongeluk (bv getriggerd door filmscenes), soms bewust. En soms zelfs als smoesje als ik ergens niet tegen kon. Hoe kon ik ook? Moest je mijn bagage eens zien!

Begrijpelijk. Menselijk. En toch ben ik blij dat ik het nu doorzie. Het belemmerde me in groeien, rust vinden en simpelweg tevreden zijn met wat ik nu heb en ben.

Maar het eigenlijk fascinerende is, dat ik merk hoe ik geneigd ben dit met bijna alles te doen. Met alle grote en kleine traumata, situaties, belevenissen. Allemaal opslaan als verhalen die maken hoe ik nu tik. Als reden. En soms als smoesje. Iets waar ik steeds weer naar terugga. Wat ik steeds opnieuw bevestig. Me er weer diep in onderdompel om het gevoel van toen met beeld, geur en geluid weer in leven te roepen. Herinneringen die ik nooit nooit nooit meer loslaat. Die mij nooit loslaten.

Of tenminste: Ik WAS geneigd dat te doen. Inmiddels heb ik mezelf gelukkig veel sneller door. Met dank aan een best placatief verhaal uit het werk van Michael A. Singer.

Hij beschrijft het als volgt (in mijn woorden):

Stel je voor, je gaat naar een restaurant. Je bestelt iets te eten, neemt een hap en voor je het weet, word je er kots- en kotsmisselijk van. Zó erg! Vol walging roep je de kelner naar je tafel. Niet om te klagen. O nee. Je vraagt hem poeslief of hij de resten van je maaltijd voor je kan inpakken. En met die walgelijke schat onder je arm loop je naar huis. Je zet je misselijkmakende maaltijd in de koelkast, zodat ze gegarandeerd goed blijft. De volgende dag open je met vertrokken gezicht het bakje. Je lepelt er voorzichtig een hapje uit en stopt het met doodsverachting in je mond. En slikken maar. En misselijk worden.
De volgende dag herhaal je het. En de dag daarop ook.
Alles om niet te vergeten hoe erg die maaltijd toen in het restaurant wel niet was. Hoe misselijk je wel niet werd en hoe pijnlijk het wel niet was dat je alles onderkotste.

Best idioot, hè? En voor de meesten van ons verrukkelijk herkenbaar. Doen we elke dag wel. Met elke smakelijke belevenis die we in kleuren en geuren maar blijven hervertellen. Wat die ene collega ons wel niet heeft aangedaan. Of natuurlijk de eigen moeder. Tig jaar geleden. Toen we zeven waren.

Ik heb me dus voorgenomen dat niet meer te doen. Ja, die misselijk makende maaltijd was er. Net als de dood van mijn zus en net als allerlei andere belevenissen die ik ooit heb meegemaakt.

Ze hebben bestaansrecht. In het verleden. En als er gedachten en gevoelens over opkomen, mogen die er ook zijn. Dus het gaat er niet om, ze weg te moffelen, ze te negeren en te doen of er niks was.

Alleen hoef ik me niet elke keer terugverplaatsen in de situatie zelf. Haar weer opnieuw te beleven. Oude wonden weer open te krabben. Ik mag in het hier en nu zijn. En merken dat er in het hier en nu eigenlijk nooit iets aan de hand is. Dat hier gewoon rust, vrede en een diep gevoel van vreugde overheerst.

En die kelner? Die mag zijn walgmaaltijd lekker houden. Met of zonder drankje erbij.

Ik ben geen rouw-expert. Maar mocht je merken dat je zelf eigenlijk ook graag eens oude verhalen zou willen loslaten, kan ik je daar wel bij helpen. Al is het maar door een half uurtje samen met je in het hier en nu te zijn.

Dat kan bv kosteloos en vrijblijvend via de Loslaatlijn.

Reserveer hier je plekje

Liefst gepaard met beelden over mijn ideale leven, de halfslachtige overtuiging nu toch maar weer concrete doelen te moeten formuleren - idealiter voor elke as van mijn levenswiel - en waar ik berouw van zou hebben als ik nu doodga.

Maar eerst nog een slokje rosé. En dan beseffen dat ik net in die aloude maalstroom aan het springen ben. Alweer. Die van willen weten, willen grijpen, willen sturen. (Zie stap 4 van de loslaatfases)

Adem in. Adem uit.

Dus: glas in één teug leg. Pen en schriftje opzij en mezelf achter mijn computer. Effe zoeken. Yeap. Wist ik het toch. Had ik dus gewoon al lang gefikst. In kaartvorm. (c;

Zie onder.

Geen zin in een kaart, maar wel in rust in je hoofd?
Heb je mijn kosteloze oefenset met de vraag (en antwoorden (c: ) waarom je niet oké bent al? Je kunt ’m anders hier downloaden.

Levenszin

Trefwoorden:
Stroom, Overgave, Vertrouwen, Openstelling, Zijn

Levenszin spreekt:
"Ik ben niet datgene waar je naar zoekt.
Ik ben niet verborgen achter plannen, successen of taken.
Ik ben geen beloning voor je streven en geen doel dat je moet bereiken.
Ik was altijd al aanwezig, stil in jouw tegenwoordigheid, voorbij je gedachten over worden en doen.
Zolang je mij zoekt, lijk ik ver weg.
Maar als je ophoudt te zoeken, als je gewoon aanwezig bent, ontvouw ik me vanzelf.
Ik ben de eenvoudige ademhaling, het moment van stille vreugde, het open hart dat bereid is het leven te ontvangen.
Ik kom niet uit het denken, maar uit het stromen.
Ik ben niet iets dat je moet maken, maar iets dat je mag toelaten."

Betekenis:
Zingeving is geen doel in de toekomst dat bereikt moet worden.
Zij openbaart zich wanneer je ophoudt te vechten tegen de stroom van het leven.
Op het moment dat je volledig aanvaardt wat is en je energie niet langer investeert in controle of verandering, wordt de zin van je bestaan direct ervaarbaar.
Zingeving is niet iets wat je bedenkt, maar iets wat je ervaart door je te openen voor het moment.

Verrijkende vragen:

• Wat zoek ik wanneer ik naar zingeving vraag?

• Wat weerhoudt mij ervan om het leven nu volledig te ervaren?

• Wat zou er gebeuren als ik ophoud te grijpen naar betekenis?

• Hoe voelt het om simpelweg hier te zijn zonder iets te hoeven bereiken?

Aanwijzing:
Laat vandaag bewust elke gedachte over je levensdoel los.
Open je in plaats daarvan voor de ervaringen die zich in het moment ontvouwen.
Let op de kleine tekenen, de stille vreugde, het subtiele pulseren van leven in jou.
Erken: zingeving hoeft niet gevonden te worden - zij leeft in jou wanneer je je zonder voorwaarden opent voor het leven.

Aanmoediging:
Alles wat je zoekt, is al hier.
Jij bent zelf de uitdrukking van de zin van het leven.
Het is genoeg om stil te worden en erop te vertrouwen dat het leven je al draagt.
Elke hartslag, elke ademhaling, elke kleine beweging van je wezen is een deel van de volmaakte betekenis die het leven uit zichzelf onthult.

Vind je het nog lastig om hier en nu aanwezig te zijn? Alle gedachten over toekomst of verleden die je belemmeren los te laten?

Ik dus ook (c: Nog steeds en steeds weer.

Vandaar dat ik mezelf zo’n beetje dagelijks de vraag stel, waarom ik me niet oké voel. Niet om het te fixen, maar puur om te beseffen wat mijn hoofd allemaal weer voor onzin uitkraamt.

Als je hem nog niet hebt, kan ik je dus van harte (jaja WC-eend en zo..) mijn
0€-oefening Waarom je niet oké bent. En hoe je dat wel wordt aanbevelen. Daarin help ik je niet alleen je gedachten te identificeren, maar ik geef je ook een drietal praktische oefeningen hoe ermee om te gaan. Zodat je je wèl oké voelt. Ook met zeurgedachten (c;

Download 'm hier

“Maar hóé laat je dan los?”
Die vraag krijg ik vaker sinds ik over m’n loslaat-experiment schrijf. En eerlijk? Er is geen echte hoe. Het is geen trucje. Geen 5-stappenmethode. Maar er is wél een soort pad. Of eigenlijk: een spier die je traint.

Michael A. Singer (aanrader!!!) beschrijft het als een weg naar vrijheid. Eentje waarin je eindelijk stopt met je verzetten. En dan komt de ruimte. De rust. En bij mij een onafgebroken stroom innerlijke vreugde. (En ja, daar bovenop soms ook nog steeds een behoorlijke dosis angst en zorgen.)

Hier mijn (vrije) vertaling van die weg. Plus hoe ik ‘m zelf loop:

1. Je realiseert je: ik zit hierbinnen.
Je kijkt. Je voelt. Je merkt: er is een binnenwereld. En ik ben degene die dat allemaal meemaakt. Die waarneemt.

→ Mijn loslaat-experiment begon toen ik besefte: ik ben niet mijn bankrekening of m’n actieplannen. Ik ben niet degene die stress voelt over geld of over mijn lijf. Ik ben diegene die waarneemt dat er stress is.

2. Je merkt: ik ben eigenlijk nooit echt oké.
Altijd is er wel iets. Iets wat wringt. Wat schuurt. Wat opgelost wil worden.

→ Voor mij was dat bijvoorbeeld: “Er moet een nieuwe opdracht komen!” Maar ook: “Ik was nogal kortaf richting zoonlief.” Of “Ships. Alweer te veel gesnaaid.”

3. Je ziet: ik wil gewoon van dat onbehagen af.
Door iets te krijgen. Of juist iets te vermijden. Alles om me ‘oké’ te voelen.

→ Daarom ook de 0€-oefening die ik oorspronkelijk voor mezelf heb gemaakt, maar hier graag met je deel.

4. Je hoofd gaat je helpen.
Het bedenkt een plan. Of twintig. Want dan komt het goed. Dát gelooft je hoofd.

→ Bij mij: Excel-tabellen, sollicitatieplatforms, netwerk-overzichten. Eet- en bewegingsvoornemens. Allemaal controlerende gedachten.

5. Je ontdekt: het werkt niet.
Of in elk geval: niet structureel. Er is altijd weer een volgende reden tot stress, onrust en niet-oké-zijn.

→ Zelfs mét opdracht voelde ik: het is nooit genoeg. Ik blijf maar snakken naar het groenere gas elders of maak me zorgen over wat er hierna komt. En dan is er de normale huis-tuin-keuken-stress. Zij het wat mijn werk betreft, mijn chaordisch huis, de relatie met mijn moeder of mijn gewicht (er was nog nooit een uitslag op de weegschaal waar ik niet graag dat ene kilootje minder wilde). Er komt dus geen einde aan. Net als een ezel met een wortel aan een stok. Dus besloot ik: even niks doen. Gewoon vertrouwen.

6. Je leert: ik hóef niks te doen.
Je kijkt naar het ongemak. En blijft zitten. Ademen. Observeren.

→ Mijn eerste loslaatsprint duurde een week. Geen actie. Alleen kijken (en heeeel veel ongemak, omdat Niet-handelen iets was, waar ik echt niet aan gewend was. Resultaat: innerlijke rust (en gewoon nog steeds geld op de rekening)).

7. Je leeft gewoon je leven - maar niet meer om je oké te voelen.
Je doet dingen, ja. Maar niet meer om iets te fixen vanbinnen.

→ Ik werk. Ik creëer. Maar niet om rust te krijgen. Die rust is er al - meestal dan, hè (c: En als-ie weg is, merk ik dat steeds sneller op en kan ik er weer naar kijken. Soms ben ik dan al weer in punt 4 en slaat mijn “helpende” hoofd volop aan het plannen. Maar daar kom ik dan dus ook snel weer uit.

8. Je voelt: er komt iets anders op gang.
Achter die paniek, die drang - zit iets zachts. Iets ruims.

→ Dat voelde ik pas toen ik stopte met duwen. Er is dus zowaar vertrouwen. En vreugde. Universele warmte, als je zo wilt. En die is er altijd. Je kunt die stappen 1 t/m 8 theoretisch binnen een halve milliseconde voor lopen. Gewoon door hier en nu los te laten.

9. Je valt er een beetje voor.
Voor die rust. Die helderheid. Die ruimte.

→ En ja, dat is soms zweverig. Maar over het algemeen gewoon: fijn. En verslavend op een goede manier. (wat je dan ook weer mag loslaten (c; ) Maar ik merk ook dat mijn hele ikke (incl. mijn drukke denk- en plan-mind) dit dusdanig prettig vindt, dat het steeds makkelijker wordt, mijn hoofd rustig te krijgen. Alles werkt gewoon mee.

10. Je laat je erin trekken.
Niet meer jij die zoekt. Maar jij die gevonden wordt.

→ Hoe langer ik loslaat, hoe minder ik nodig heb. En hoe meer ik krijg wat klopt. Wat ik dus nog steeds bizar vind. Ik merk echter ook dat ik steeds minder nodig heb…

11. Je merkt: je leven loopt gewoon door.
En het gaat best prima - ook als jij niet de hele tijd aan het roer staat.

→ Ik leef. Ik werk. Ik speel. Ik creëer. Ik doe heeeelemaal niks. Ik betaal m’n rekeningen. Zonder te forceren.

12. Je bent oké. Gewoon echt oké.
Niet altijd. En vooral niet perfect. Maar wél vrij.

→ En dat is voor mij: loslaten. Niet als idee. Maar als ervaring. Ultiem als iets wat ik nog niet eens meer bewust doe. Maar zover ben ik tot nu toe maar heel soms. Tot het me weer bewust opvalt... Net als in een meditatie waarin je vol trots denkt “Wow! Ik denk niet!”… En ook dat mag ik weer loslaten (c:

✨ Zin om ook te oefenen met loslaten? Deze kit helpt je met 7 dagen inspiratie en concrete oefeningen op weg.
👉 De Loslaatstarter (€27)

(anderen vonden bv dit: “doen! je kan het op je eigen manier en tijd doen. door de vragen en extra informatie in de loslaatstarter ga je het gesprek met jezelf aan. je leert jezelf weer een stukje beter kennen. en dat is altijd goed.” Pamela )